Follow Terug naar de homepage

    Gisteravond spendeerde ik mijn avond alleen, aan de Schelde tijdens zonsondergang.  Met mijn oude allstars, inmiddels vol met scheurtjes en gaten, danste ik langs het water. Een zwarte kat die een beetje bang, maar toch wel heel erg lief was, besloot de avond met mij door te brengen en samen keken we de zonsondergang. Het was fijn, zo’n wezentje die niks terug zegt maar wel geniet van de zon op zijn kleine neusje. Net zoals ik dat deed. Ik vraag me nog altijd af wat hij daar deed, zou hij hier elke avond spenderen? Misschien terug naar huis gaan als het donker wordt of als hij genoeg heeft gezien van deze wereld, misschien was hij wel verdwaald of heeft hij helemaal geen thuis. En is hij alleen, in een hele grote wereld.

    De kleuren van de zon zullen nooit volledig worden opgepakt door mijn camera en de stilte zou misschien wel heel erg saai zijn op beeld, maar in mijn beleving was het prachtig, vredevol en eventjes, heel eventjes, hoefde ik nergens aan te denken. Mijn telefoon lag in mijn tas, want al die pushberichten staan vaak in de weg, tussen mij en de wereld. Ik wil de wereld zien, niet door het schermpje van mijn telefoon, maar met mijn ogen en misschien af en toe door mijn camera.

    [Nog even een tekstje van John Mayer hier, want het past er zo goed bij :

    Maybe I will tell you all about it when I’m in the mood to lose my way but let me say you should have seen that sunrise with your own eyes, it brought me back to life.] 

     

    0 Comments

    Geef een reactie