Follow Terug naar de homepage

    Tikkend toetsenbord, muziek door mijn koptelefoon, het geluid van pratende mensen, lachende kinderen en de rails die onder ons doorglijden. Ik heb zojuist mijn eerste koffie van de dag gedronken, op het station, kijkend naar de mensen die voorbij komen. Sommige rennend, waarschijnlijk omdat ze naar werk moeten of andere verplichtingen hebben. Sommige heel rustig, misschien waren ze te vroeg voor de trein. Of waren ze toch al te laat.

    Ik zie kinderen voorbij lopen, een school denk ik, ze kijken om zich heen en wijzen naar dingen die voor ons zo normaal zijn geworden. De verbazing op hun gezichten, telkens als er een trein voorbij komt. Of hoe ze schrikken van het geluid van een ambulance. Soms mis ik dat, dat gevoel dat alles nieuw is. Nu is deze stad behoorlijk nieuw voor mij, maar op een andere manier. Different city, same story zeg maar.

    Terwijl de koffiesmaak nog een beetje op de achtergrond van mijn mond bestaat bedenk ik mij dat ik steden wil bezoeken waar ik niks van de cultuur ken, een vreemde ben en niet gelijk een deel van een hele grote stad. Ik wil verdwaald raken in bossen, bergen, tussen de mensen of juist tussen de bladeren. Ik wil gewoon nieuwe dingen zien, proberen. Ik wil leven.

    0P7A2516

    Ik ga het doel stellen, dit jaar ga ik voor het eerst alleen reizen. Alleen, ja. Samen reizen met mijn vriend, vriendinnen, zusje of wie dan ook gaat vast ook gebeuren dit jaar. Maar ik wil ook eens alleen de wereld ontdekken, alleen ik. Ik wil een verhaal kunnen vertellen, dat van mij is. Mijn beleving, die niemand kan aanvullen omdat niemand anders daar was. Een eng idee vind ik het wel, in mijn eentje, helemaal alleen. Misschien ga ik met iets kleins beginnen, een weekendje Belgische Ardennen of een stedentrip, iets in die richting. Om vervolgens een grotere reis te kunnen maken en volledig vrij te kunnen zijn.

    Overigens hoop ik ook dat ik dit jaar nog heel veel reizen ga maken met andere mensen, zoals ik dat elk jaar doe. Kleine reizen, met een hoop herrineringen. Die ik koester en waarvan ik vaak foto’s terug kijk omdat de verhalen me zo dierbaar zijn. Ik hoop nog zoveel te kunnen zien en te beleven, dit deel van de wereld heb ik inmiddels wel een beetje gezien. Er zijn nog zoveel andere plekken waar ik nog zo weinig vanaf weet.

    Ik wil fotoboeken die niet meer dichtgaan omdat ze zo vol met herinneringen staan, blogposts met de meest fantastische verhalen en een laptop die volstaat met video’s. Ik wil dat terugkijken later, als ik groot ben en misschien wel vast zit op een plek, of juist heel vrij ben.

    0P7A2482

    0 Comments

    Geef een reactie